Historia medycyny
Long Distance Phone Card
Historia i rozwój medycyny to przede wszystkim historia i rozwój diagnostyki, czyli rozpoznawania chorób. Już w czasach starożytnych istniały opisy chorób i ich objawów, chociaż podział i nazwy schorzeń były inne niż obecnie. Lekarze nie znając przyczyn i mechanizmów chorób nie odróżniali choroby od jej objawów. Toteż wszystkie choroby gorączkowe nazywano po prostu gorączką ifebris), dodając odpowiednie przymiotniki, zależnie od jej przebiegu. Choroby, w których występowały obrzęki (anasarca), nazywano puchliną wodną, bez względu na ich przyczynę i mechanizm. Nazwa żółtaczka (icterus) była określeniem choroby, a nie jedynie objawu.
Także metody diagnostyczne rozwijały się powoli. Przez wiele stuleci badanie lekarskie ograniczało się do oglądania (pbductió) i dotykania (palpatio) chorego. Trudno jest nam uwierzyć, że powszechnie dziś stosowane opukiwanie (percussio) zostało wprowadzone dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, a osłuchiwaniem {auscultatió) posłużył się po raz pierwszy Laennec w 1819 r. Wielki polski lekarz Jędrzej Śniadecki w 1830 r. nie znał jeszcze, a w każdym razie nie stosował tych metod. Natomiast w 1891 r. Władysław Biegański wydał znakomity na owe czasy podręcznik „Diagnostyka różniczkowa\\\", w pełni wykorzystując wszystkie współczesne sobie metody diagnostyczne. W ciągu tych 60 lat medycyna światowa, a z nią i medycyna polska, zrobiły siedmiomilowy krok naprzód.
zioła
